شنبه ۲۱ ادری بهشت ماه ۱۳۹۲ ساعت ۳ بعدازظهر بود که از دفتر ریاست جمهوری به من اطلاع دادند " آماده باشید ماشین می آید دنبالتان". خوشحال شدم. ماه ها برای ثبت بنیاد دویده بودم. چند روز قبل از مراسمِ اعطا نشانِ درجه یک هنری در بهمن ماه ۱۳۹۱ (که به علت بیماری نتوانستم در مراسم شرکت کنم) ما چند هنرمند منتخب را به دفتر ریاست جمهوری دعوت کردند تا از مزایای مادی و معنوی این نشان با خبرمان کنند. آنجا درخواست بنیاد فرهنگی و هنری را مطرح کردم. چند روز بعد آقای رییس جمهور نامه فوری زدند به وزرا مربوطه فرهنگ و ارشاد و کار... مدتی گذشت... نتیجه ای حاصل نشد.

ناچار فکر کردم دست به دامن آقای مهندس مشایی شوم. هفته ی قبل به ایشان پیغام داده بودم که واجب العرضم و برای مذاکرات باید خدمت برسم. فورا لباس پوشیدم. چیزی نگذشته بود که خبر دادند ماشین آمده. با سرعت رفتم پایین. شخصی که در مسیر مرتب با بی سیم صحبت می کرد به کسی که آن طرف خط بود گفت "بله ایشان آمدند." حرکت کردیم.

راننده چراغِ گردانِ قرمز رنگ را بالای ماشین قرار داد، با سرعت خیابان ها را طی می کرد و شخص بی سیم به دست هم مرتب خبر می داد که ما کجا هستیم و کی میرسیم. من جلوی ماشین پهلوی راننده نشسته بودم. مردم با حیرت نگاهم می کردند که مرا با این ماشین و با این سرعت کجا می برند! نزدیک کاخ ریاست جمهوری با بی سیم شماره، رنگِ ماشین و اسم سرنشینان را گفتند تا برای ورود هماهنگ شود.

دستور دادند از درب خیابان ولی عصر داخل شویم. به جلوی ساختمان رسیدیم. محوطه پر از مردهای پیر و جوان و پلیس بود. مرا پیاده و بلافاصله سوار ماشین دیگری کردند. مدارک و اسناد موزه قیطریه و بنیاد را با خودم برده بودم، حتی برای آقای بی سیم به دست هم مطالب خودم را تعریف کردم. خیلی با محبت گفت "چیزی نیست. انشاالله همین امروز تمام میشود." ناگهان آقای مشایی سمت ماشین ما آمد شیشه ماشین را پایین کشیدم و گفتم مختصرعرضی دارم که به کمک شما احتیاج است. گفت با ما بیایید همین امروز انجام می دهم.

آقای مشایی سوار ماشینِ بزرگِ سفید رنگی شد و ما بلافاصله پشت سر او حرکت کردیم. بالاخره بنیاد داشت ثبت می شد... دوندگی هایم به نتیجه میرسید و نگرانی هایم رفع میشد... "بنیاد فرهنگی و هنری عزت الله انتظامی"... ناگهان دیدم میدان فاطمی هستم... گلدسته های مسجد نور... ماشین با سرعت جلوی یک درب آهنین ایستاد. تازه فهمیدم اینجا وزارت کشور است! همه جا پراز پلیس بود. ماشین آقای مشایی جلوتر رفت.

به محوطه که رسیدیم من را از راهروهای طولانی بردند... به جایی رسیدیم که مملو از جمعیت بود. آقای رییس جمهورو مشایی و عده ای دیگر، همه آنجا بودند. مرد جوانی آمد و مرا همراه خودش باز به راهروهای تودرتو دیگری برد. واقعا خسته شده بودم... مجبور بودم با عصا پا به پای او راه بروم. به سالن بزرگی رسیدیم. آنجا یک صندلی سه نفره فلزی آبی رنگ دیدم خودم را به آن رساندم و روی صندلیِ وسط نشستم. مردِ جوانِ همراهم گفت باید برویم جلوتر. گفتم نمی توانم از اینجا تکان بخورم. بهرحال او رفت و مرا تنها گذاشت. نمی دانستم آنجا چه خبر است فقط پر ازسروصدا و آدم های جورواجور بود... کمی گذشت... درب سالن ناگهان باز شد و جمعیت حمله کرد داخل. صندلی ای که من روی آن نشسته بودم یک وری شد و به زمین افتادم. فقط سعی می کردم به زحمت پاهای جراحی شده ام را حفظ کنم که لگد نخورند و زیر دست و پا له نشوم. با داد و فریاد من بالاخره دو سه نفر به دادم رسیدند. صندلی را درست کردند و من را روی آن نشاندند.

جمعیت به داخل سالن هجوم برد. حیران مانده بودم چه کار کنم؟ ناگهان دیدم آقای مشایی و آقای رییس جمهور و چند نفر دیگر که همراه آنها بودند از روبرو به طرف من می آیند. آقای مشایی طرف چپ من و آقای رییس جمهور طرف راست من نشستند. ناگهان اطرافمان پر شد از دوربین های عکاسی. آقای مشایی گفت "چی شده؟ یه خرده شاد باشین! " من حرفی نداشتم که بزنم. عکاس ها تند و تند عکس می گرفتند. عکسشان را که گرفتند محل را ترک کردند و من بازهمان جا بهت زده وسط آن صندلی سه نفره تنها ماندم. مرد جوان که آمد مرا ببرد خانه گفتم چه شد؟ گفت "امروز که دیگه نمیشه بعدا انشاالله اوراق و براتون میاریم"...

مردم سرزمینم!

من برای شما همیشه همان عزتم، همانی که از سیزده سالگی در تماشاخانه های لاله زار با تشویق های شما بزرگ شده ام... همانی که همراه شما با درد های ایران بسیار گریسته ام و با شادی هایش لبخند ها زده ام... برای شما من همیشه همان عزتم... بچه ای از سنگلج...

بنیاد فرهنگی و هنری یادگاری است از من برای جوانان و مردم سرزمینم... آرزومندم این میراث ماندگار را همراه شما بنا کنم...

غافلگیری

فقط دو سال پیش بود که ایران و ترکیه عملیات‌های نظامی مشترکی علیه پایگاه‌های اصلی پ‌ک‌ک در کوه‌های قندیل انجام می‌دادند. پروفسور نادر انتصار، استاد دانشگاه آلابامای جنوبی، معتقد است که روند صلح اخیر میان ترکیه و پ‌ک‌ک، ایران را شگفت‌زده کرده است. او می‌گوید: "به نظر نمی‌آید که دولت ایران این وضعیت را پیش‌بینی کرده، و برای آن طرح جایگزینی تهیه کرده باشد. می‌توان گفت که ایرانی‌ها کاملا غافلگیر شده اند." از پاییز سال ۲۰۱۱ (پاییز ۱۳۹۰) میان شاخه ایرانی پ‌ک‌ک و تهران آتش‌بس برقرار بوده است. پ‌ک‌ک در مقابل عملیات‌ نظامی مشترک ایران و ترکیه مقاومت کرده، اما در عین حال سعی کرده حتی‌الامکان از جنگیدن همزمان در دو جبهه پرهیز کند.

پ‌ک‌ک در ایران و سوریه دو حزب خواهرخوانده دارد که هریک شاخه نظامی خود را دارند: حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، که با ایران در جنگ است و حزب اتحاد دموکراتیک، که در نواحی کردنشین سوریه قدرت را در دست دارد.

نقشه ناکام

بازنده بالقوه دیگر صلح میان پ‌ک‌ک و ترکیه می‌تواند سوریه باشد. سیاست سوریه در قبال پ‌ک‌ک در دهه‌های گذشته با فراز و نشیب‌هایی همراه بوده است. حافظ اسد، رئیس جمهوری سابق سوریه، پ‌ک‌ک را اهرمی برای ایجاد توازن در روابط با ترکیه می‌دانست، و به‌همین خاطر تا سال ۱۹۹۸ پذیرای این گروه بود. اما در آن سال دولت او تحت فشار ترکیه و آمریکا رهبران پ‌ک‌ک را از سوریه بیرون کرد. روابط ترکیه و سوریه در سال‌های پس از آن دوستانه‌تر شد، و پسر حافظ اسد، یعنی بشار اسد (رئیس جمهوری فعلی)، بر حمایت کامل سوریه از ترکیه در جنگ با پ‌ک‌ک تأکید کرد. عبدالله اوجالان در تلاش برای تلافی تغییر موضع دولت سوریه، در آخرین روزهای اقامتش در این کشور تصمیم گرفت که برای مبارزه با دولت سوریه یک گروه کرد جداگانه تأسیس کند. این اقدام حالا در مذاکرات صلح آقای اوجالان با دولت ترکیه در زندان ایمرالی به یکی از مهم‌ترین برگ‌های او تبدیل شده است.

عبدالله اوجالان در تلاش برای تلافی تغییر موضع دولت سوریه، در آخرین روزهای اقامتش در این کشور تصمیم گرفت که برای مبارزه با دولت سوریه یک گروه کرد جداگانه تأسیس کند.

مزیت برای ترکیه

صالح مسلم محمد تأیید می‌کند که کردهای سوریه امید زیادی به مذاکرات صلح پ‌ک‌ک و دولت ترکیه بسته اند. او می‌گوید: "ما آماده‌ایم بدون قید و شرط با ترکیه گفتگو کنیم، و اخیرا نشانه‌هایی از تغییر سیاست ترکیه در قبال خودمان دیده ایم."
جنگ با پ‌ک‌ک جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای ترکیه را به‌خطر می‌اندازد. سال پیش پیکارجویان پ‌ک‌ک برای چند هفته در مناطق جنوب شرقی ترکیه مقاومت کردند. مهدی طلعتی می‌گوید که توقف درگیری‌ها با پ‌ک‌ک به ترکیه امکان می‌دهد بخشی از منابع اقتصادی و نظامی‌اش را آزاد کند، و این باعث ارتقاء جایگاه ترکیه در منطقه خواهد شد. از نظر اقتصادی، طبق آمارهای رسمی، این درگیری‌ها بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار برای ترکیه هزینه داشته است. مهدی طلعتی می‌گوید: "هنوز خیلی زود است که بخواهیم درباره صداقت دولت ترکیه در یافتن راه حلی سیاسی برای مسأله کردها قضاوت کنیم. اما اگر این روند به نتیجه مطلوب برسد، آن‌وقت شاید ایران تنها کشوری باشد که مسأله کردها در آن حل‌نشده باقی مانده است."

منبع: بخش ترکی بی‌بی‌سی